0031 (0) 6 12 4000 40 | Videoproductie Nijmegen en fotografie | info@hamavid.nl

4. Portretfoto

Voor één van mijn opdrachtgevers moest ik een aantal fotoportretten maken. Ik heb veel fotoportretten van mensen gemaakt en ik kies ervoor om bij dit soort

opdrachten mensen in daglicht te fotograferen. Mijn opdrachtgever ondersteunt de keus, dat maakt het dubbel zo makkelijk. Zodra je een portretfoto met kunstlicht maakt, ontstaat er iets onnatuurlijks. Zeker mensen met weinig ervaring voelen zich snel gespannen met lampen of flitslicht en ze verkrampen. Professionele modellen zijn wat dat betreft voor niets en niemand bang. Zodra ik zeg dat we ervoor gaan verschijnt er een brede lach op hun gezicht en ze staan in de juiste pose.

Ik kwam een half uur eerder aan. Mooi op tijd. Als ik ergens een hekel aan heb is het wel: te laat komen. Mijn ervaring is het, dat je dan de rest van de dag achter feiten aan loopt. Voor mijn gevoel tenminste. Haastig de apparatuur opbouwen en installeren. Haastig kennismaken met verschillende mensen. Haastig een praatje maken om de sfeer ontspannen te krijgen, wat juist daarom niet lukt. Neen, eerder te vroeg dan te laat.

Ik zou die dag 8 mensen fotograferen. Mijn opdrachtgever levert bouwstenen voor websites en een belangrijk onderdeel daarbij is, betrokken mensen, die op een persoonlijke manier hun verhaal doen. In bewegend beeld door van hen een korte clip te maken en in een stilstaand beeld: het portret, dat ik van ze ging maken.

Eén van de eerste dingen die ik doe is het zoeken van een geschikte plek om te fotograferen. Soms heb ik de pech dat het regent, dan moeten we in een lichte hal of onder een dak gaan staan, hetgeen voor de belichting niet altijd even makkelijk is. Bepalend voor de foto is, waar de zon staat als de foto’s genomen worden. Het mooist is het wanneer de zon niet schijnt en zich achter een licht wolkendek bevindt. De wolken spreiden het licht, waardoor de portretten natuurlijk zacht worden. Als dat niet lukt fotografeer ik in de schaduw.

Eenmaal zover is het zaak de persoon die ik ga fotograferen op zijn of haar gemak te stellen. Dat doe je niet door te zeggen: maak je maar geen zorgen, het stelt allemaal niets voor. Dat werkt averechts. In de aanloop naar de foto’s leg ik uit, dat we naar buiten gaan en waarom. Soms pakken we nog een kop koffie samen en praten wat over andere zaken: het nieuws, het leven, alles kan van pas komen.

Eenmaal op de plek waar gefotografeerd gaat worden leer ik mijn “modellen” wat trucjes. Ze denken, dat het betere foto’s oplevert, maar het is meer om ze af te leiden. Kijk eens links langs de lens en met je ogen in de lens. En daarna omgekeerd: rechts langs de lens en met je ogen in de lens. De beste foto’s ontstaan vaak als je even pauzeert en ze wat foto’s laat zien. Ik heb al een aantal goede foto’s, maar we doen nog een rondje om mogelijk nog een betere foto te scoren.

Lastig wordt het, als er collega’s langskomen, die opmerkingen maken. De meeste mensen die gefotografeerd worden vinden dat onprettig en verkrampen. Ook dat lost op als je er een goede draai aan weet te geven. Ik vraag de collega’s om erbij te gaan staan voor een groepsportret. Dat wordt altijd een vrolijke boel.

Als eindresultaat ontstaan er mooie natuurlijke portretten van mensen, die het niet gewend zijn om voor de camera te staan. Het mijn vak om dat voor elkaar te krijgen.

Hans van der Maarel