0031 (0) 6 12 4000 40 | Videoproductie Nijmegen en fotografie | info@hamavid.nl

fotografie Nijmegen

Ieder jaar krijgt het licht rondom deze tijd een bijzondere helderheid. Het is medio maart en je ziet de lente door de winter heen breken. Het zonlicht neemt toe in kracht en dat is zichtbaar. Ik merk, dat het van invloed is op de mensen om me heen. Ze lijken optimistischer en zijn sterker in hun dadendrang. Als fotograaf probeer ik dit licht te vangen in mijn foto’s. Dat lukt vrijwel niet. Fototoestellen hebben niet die fijngevoeligheid, die mensenogen en vooral mensenhersenen hebben. Een belangrijk onderdeel van waarnemen is immer de interpretatie van beelden.
Ik heb bij het maken van portretfoto’s een voorkeur voor fotograferen in het buitenlicht. Zomer, winter, voor- en najaar, het maakt niet uit in welk jaargetijde ik foto’s maak, als het maar niet in de volle zon is. Ik zoek altijd de schaduw op. Foto’s gemaakt in de volle zon veroorzaken zware schaduwen over een gezicht. De verschillen tussen licht en donker zijn vaak onoverbrugbaar, waardoor je of concessies doet aan de donkere partijen of aan de lichte. Als het de bedoeling is, geen discussie, anders geldt voor mij: een plekje in de schaduw.
Op een mooie maartse dag heb ik eens een poging gedaan het voorjaarslicht te vangen. Ik reed de Ooijpolder bij Nijmegen in een ik zocht een mooie plek om te fotograferen. Er is daar veel water en het nodige groen. Als er dan ook nog wolken in de lucht hangen is het decor compleet. Ik heb veel foto’s gemaakt, waarvan ik dacht: mooi van licht, maar achteraf bleek van dat licht niets terug te zien. Toevallig sloeg het weer na een paar uur om, enkele maartse buien dienden zich aan. Ik was goed gekleed tegen kou en regen en ik hield een paraplu boven mijn fototoestel. De wind joeg de wolken door het zwerk en er was neerslag in de vorm van hagel en natte sneeuw. Hier ontstonden mooie foto’s. Het voorjaarslicht, dat door de gaten in het wolkendek priemde. De zon die wisselende stukken land belichtte. Hier kwam het licht tot zijn recht.
Ik besef, dat het niet altijd lukt om in de natuur met het licht te spelen. Dan verlang soms naar de studio, waar je alles in de hand hebt. De belichting, de temperatuur, je model. Daar neem ik de tijd om lampen en lampjes in te stellen en bij te stellen, tot ik op de proeffoto’s zie, dat er bijzonder foto’s ontstaan.
En na een korte pauze is het werken. Een samenspel tussen mijn model en ik. Vandaag doen we portretten. Door de belichting krijgt zijn gezicht iets van mystiek. Als ik de lampen iets minder krachtig zet, wordt het allemaal nog geheimzinniger. Na een paar uurtjes fotograferen kijk ik naar geslaagde foto’s. Het model is ook tevreden, dat is meegenomen.
Maar toch, als ik een aantal foto’s nog eens vergroot laat langskomen, denk ik met een zekere weemoed aan het mooie voorjaarslicht buiten. Ik vraag mijn model of hij nog zin en tijd heeft. Voor wat extra geld wil hij nog wat blijven. Kom, we gaan naar buiten. We zoeken een stille plek op met op de achtergrond de onscherpe skyline van Nijmegen. Hier fotograferen is een feest. Je hebt er minder grip op, maar het zoeken naar het goede standpunt en het juiste licht is hier de uitdaging. Buitenfoto’s en studiofoto’s: niet te vergelijken. Ieder zijn eigen karakter. Iedere fotograaf zijn voorkeur.